کنسرتو برای دو ویولن، سازهای زهی و باسوکنتینوئو در رِ مینور، BWV 1043 که به اسم های کنسرتو دوبل ویولن یا دوبل باخ هم شناخته می شود یکی از مشهورترین آثار یوهان سباستین باخ و از بهترین نمونه های دوره ی پایانی باروک محسوب می شود.
این اثر در سال های 1717 تا 1723 وقتی باخ در دربار آنهالت-کوتنِ آلمان بوده، ساخته شده است. بعدها در سال 1739 در لایپزیگ این اثر را برای دو هارپیسکورد تنظیم کرده و آن را به دو مینور تغییر داده است (BWV 1062). علاوه بر دو سولیست، این کنسرتو برای زهی ها (ویولن های I و II و ویولاها) و باسوکنتینوئو ساخته شده است. ساختار قطعه از فوگ استفاده کرده است. این کنسرتو مانند بسیار کنسرتو های دیگر باخ براساس کنسرتوهای مدل سبک ایتالیایی بنا نهاده شده است که آنتونیو ویوالدی آن را کامل کرده است.
کنسرتوهای ویوالدی سه موومان داشتند. با یک موومان تند که براساس فرم ریتورنلو (یا تم بازگشتی) بود شروع می شد؛ با موومانی آهسته و آواز مانند دنبال می شد؛ و با یک پایان سریع تمام می شد. باخ در کنسرتو برای دو ویولن خود از این مدل استفاده کرده است.
این اثر در سال های 1717 تا 1723 وقتی باخ در دربار آنهالت-کوتنِ آلمان بوده، ساخته شده است. بعدها در سال 1739 در لایپزیگ این اثر را برای دو هارپیسکورد تنظیم کرده و آن را به دو مینور تغییر داده است (BWV 1062). علاوه بر دو سولیست، این کنسرتو برای زهی ها (ویولن های I و II و ویولاها) و باسوکنتینوئو ساخته شده است. ساختار قطعه از فوگ استفاده کرده است. این کنسرتو مانند بسیار کنسرتو های دیگر باخ براساس کنسرتوهای مدل سبک ایتالیایی بنا نهاده شده است که آنتونیو ویوالدی آن را کامل کرده است.
کنسرتوهای ویوالدی سه موومان داشتند. با یک موومان تند که براساس فرم ریتورنلو (یا تم بازگشتی) بود شروع می شد؛ با موومانی آهسته و آواز مانند دنبال می شد؛ و با یک پایان سریع تمام می شد. باخ در کنسرتو برای دو ویولن خود از این مدل استفاده کرده است.
این کنسرتو از سه موومان تشکیل شده است:
1- vivace ویواچه – زنده و سریع – با فرم ریتورنلو
2- Largo ma nontanto – آهسته و طولانی – معروف ترین موومان اثر
3- Allegro آلگرو – سریع، سَبُک و درخشان
یک نگاه
نوشته های مرتبط
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر